Posted on June 10th, 2010 by
Pinki - drobne larwy much, często barwione, stosowane jako przynęta najczęściej do połowu płoci i uklei.
Pinki - drobne larwy much, często barwione, stosowane jako przynęta najczęściej do połowu płoci i uklei.
Straż Rybacka
Państwowa Straż Rybacka - państwowa jednostka organizacyjna podległa wojewodom.
Do zakresu działania Państwowej Straży Rybackiej należy:
Społeczna Straż Rybacka - rada powiatu, na wniosek starosty, może utworzyć Społeczną Straż Rybacką albo wyrazić zgodę na utworzenie Społecznej Straży Rybackiej przez zainteresowane organizacje społeczne lub uprawnionych do rybactwa. Zadaniem Społecznej Straży Rybackiej jest współdziałanie z Państwową Strażą Rybacką w zakresie kontroli przestrzegania ustawy o rybactwie śródlądowym oraz przepisów wydanych na jej podstawie. Nadzór specjalistyczny nad Społeczną Strażą Rybacką sprawuje wojewoda poprzez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Rybackiej. Strażnikiem Społecznej Straży Rybackiej może być osoba posiadająca kwalifikacje strażnika Państwowej Straży Rybackiej.
Instytucje bezpieczeństwa narodowego Rzeczypospolitej Polskiej
Siły Zbrojne
Wojska Lądowe • Siły Powietrzne • Marynarka Wojenna • Wojska Specjalne
Formacje policyjne
i zabezpieczające
Policja • Żandarmeria Wojskowa • Straż Graniczna • Inspekcja Transportu Drogowego • Straż Ochrony Kolei • Służba Więzienna • Służba Celna
Służby specjalne
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego • Agencja Wywiadu • Centralne Biuro Antykorupcyjne • Służba Kontrwywiadu Wojskowego • Służba Wywiadu Wojskowego
Straże lokalne
i sektorowe
Straż Miejska • Straż Leśna • Straż Parku Narodowego • Straż Parku Krajobrazowego • Państwowa Straż Łowiecka • Państwowa Straż Rybacka
Służby ochrony władz
Biuro Ochrony Rządu • Straż Marszałkowska
Sucha mucha - sztuczna przynęta do połowu ryb na wędkę używana w metodzie muchowej będąca imitacją owada. Wykonana na metalowym haczyku z materiałów takich jak: pióra, nici, włosie. Pływa po powierzchni. Skuteczna zwłaszcza na pstrągi i lipienie.
Wymiar ochronny – określona przepisami długość złowionej ryby, poniżej której musi być z powrotem wypuszczona do wody. Długość ryby liczona jest od początku pyska do końca płetwy ogonowej. Obowiązujący w Polsce wymiar ochronny określa Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu innych organizmów żyjących w wodzie. (Dz.U. 2001 nr 138 poz. 1559 z późniejszymi zmianami) – wymiar ten nie może być mniejszy niż określony w przepisach prawa.
Niedozwolony jest połów ryb i raków, których długość mierzona od początku głowy do najdalszego krańca płetwy albo tarczy ogonowej (długość całkowita) nie przekracza wymiaru ochronnego dla danego gatunku:
boleń (Aspius aspius L.)
40 cm
brzanka (Barbus petenyi Heckel)
20 cm
brzana (Barbus barbus L.)
40 cm
brzana karpacka (Barbus cyclolepis Heckel)
20 cm
certa (Vimba vimba L.)
30 cm
głowacica (Hucho hucho L.)
70 cm
jaź (Leuciscus idus L.)
25 cm
jelec (Leuciscus leuciscus L.)
15 cm
kleń (Leuciscus cephalus L.)
25 cm
lin (Tinca tinca L.)
25 cm
lipień (Thymallus thymallus L.)
30 cm
łosoś (Salmo salar L.)
35 cm
miętus (Lota lota L.) w Odrze od ujścia Warty
do granicy z wodami morskimi
30 cm
pstrąg potokowy (Salmo trutta m. fario L.)
– w Wiśle i jej dopływach od jej źródeł do ujścia Sanu
oraz w Sanie i jego dopływach
25 cm
– w Odrze i jej dopływach od granicy państwowej
z Republiką Czeską do ujścia
– w Bystrzycy i jej dopływach
25 cm
– w pozostałych wodach
30 cm
rozpiór (Abramis ballerus L.)
25 cm
sandacz (Stizostedion lucioperca L.)
45 cm
sapa (Abramis sapa Pallas)
25 cm
sieja pospolita (Coregonus lavaretus L.)
35 cm
sielawa (Coregonus albula L.)
18 cm
sum europejski (Silurus glanis L.)
70 cm
szczupak pospolity (Esox lucius L.)
45 cm
świnka (Chondrostoma nasus L.)
25 cm
troć wędrowna (Salmo trutta m. trutta L.)
35 cm
troć jeziorowa (Salmo trutta m. lacustris L.)
50 cm
węgorz (Anguilla anguilla L.)
40 cm
wzdręga (Scardinius erythrophthalmus L.)
15 cm
rak błotny (Pontastacus leptodactylus Esch.)
10 cm
rak szlachetny (Astacus astacus Esch.)
– samica
12 cm
– samiec
10 cm
Przypisy
Zobacz też
Zanęta – pokarm wykładany przez myśliwych w celu przywabienia zwierzyny. Pokarm ma różny skład i konsystencję, w zależności od poławianego gatunku.
W hodowli ryb zanętą nazywa się pożywienie służące do utrzymania ich w łowisku. Ryby są zwabiane dzięki atraktantom zapachowym. Zanętę stosuje się przed połowem nawet na kilka dni (gdy chodzi o przyzwyczajenie ryb do nieznanej im zanęty) lub podczas połowu dla utrzymania zwabionych ryb w łowisku.
Zanęcanie przyczynia się do szybszej eutrofizacji wód, ale jego skalę trudno ocenić ze względu na zmienny i punktowy charakter.
Zobacz też
Wędkowanie przy pomocy pontonu.
Wędkarstwo spławikowo-gruntowe – to rodzaj hobby i sportu, polegający na połowie ryb z brzegu lub łódki. Wędkarz do połowu ryb używa wędki(wędek). Metoda spławikowa polega na zamocowaniu na żyłce łownej: spławika, obciążenia spławika, aby unosił się na wodzie i jednocześnie zanurzył przynętę na odpowiednią głębokość i haczyka. Metoda tylko gruntowa polega na zamocowaniu na żyłce łownej tylko ciężarka i haczyka (ew. koszyczek na zanętę). W metodzie gruntowej stosuje się różne systemy wabienia ryb zanętą umieszczoną w tzw. koszyczku zanętowym. Zasady połowu w Polsce regulowane są przez Polski Związek Wędkarski, zawarte w Regulaminie Amatorskiego Połowu Ryb PZW.
Górskie strumienie pełne ryb łososiowatych
Wędkarstwo muchowe – metoda wędkowania, która polega na poławianiu ryb na sztuczną muszkę.
Wędkarz, muszkarz, posługuje się tu wędką muchową zaopatrzoną w kołowrotek muchowy oraz jednym z trzech rodzajów specjalnej linki nazywanej także sznurem. Podstawowe rodzaje linek muchowych to pływająca (ten rodzaj używany jest najczęściej), tonąca (używa się; linek tonących z różną szybkością, od kilku do kilkunastu centymetrów na sekundę) oraz pośrednia (która może pełnić funkcję; pływającej lub powoli tonącej, w zależności od techniki prowadzenia sznura i jego uprzedniego przygotowania do połowu przy pomocy specjalnych smarów). Są też sznury pływające z tonącymi końcówkami o długości do kilku metrów. Do sznura, dowiązany jest przypon składający się ze związanych ze sobą kilku odcinków coraz cieńszych żyłek, na końcu którego wiąże się sztuczną przynętę, którą jest na ogół imitacja owada, zwana muszką, sporządzona przez uwiązanie na haczyku kombinacji piór, nici i innych materiałów (np. przędzy, sierści, sztucznych włókien czy gąbki). W wędkarstwie muchowym zwykle nie stosuje się obciążenia, choć ciężar muszki rzadko przekracza ułamek grama. Wędkarz zarzuca muszkę wykorzystując ciężar i bezwładność sznura oraz sprężystość wędziska.
Podstawowe rodzaje muszek:
Istnieją różne szkoły wykonywania sztucznych muszek. Niektórzy wędkarze używają muszek jak najdokładniej imitujących dany gatunek i stadium rozwojowe owada (styl imitacyjny sporządzania muszek). Inni zwracają uwagę na to, by muszka przypominała naśladowany pokarm ryby tylko barwą, rozmiarem i sposobem poruszania się w wodzie (styl impresjonistyczny). Są także muszki, które nie przypominają żadnego zwierzęcia, a jedynie prezentują i uwydatniają te jego cechy, które wędkarz uważa za szczególnie atrakcyjne dla ryb. Takie muszki nazywane się atraktorami.Istnieją również proste i uniwersalne wzory much, które występują w wielu odmianach i są skuteczne w wielu warunkach i na wielu łowiskach. Np. stare wzory Red Tag i Hare’s Ear sporządza się jako muchy suche, mokre, nimfy a nawet muchy morskie – i we wszystkich wersjach sprawdzają się na łowisku.
Typowe ryby poławiane na muchę w Polsce to pstrąg i lipień. Na muchę łowi się również trocie, łososie i głowacice oraz niektóre ryby karpiowate, np. bolenie, klenie, jazie, jelce, brzany i świnki. Bardzo dobrze biorą na muchę mniej popularne okonie i wzdręgi. Bardzo atrakcyjne są również muchowe połowy szczupaka. Możliwy jest też połów sandaczy, a nawet sumów, siei, sielawy i innych gatunków (właściwie możliwe jest wykonanie odpowiedniej imitacji – “muchy” – na każdy gatunek ryby – i złowienie tej ryby). Za granicą łowi się na muchę niektóre ryby okoniokształtne (np. bassy) oraz dzikie karpie. Bardzo dynamicznie rozwija się morskie wędkarstwo muchowe (obecnie poławia się tą metodą ponad 30 gatunków różnych ryb morskich – w Morzu Bałtyckim są to głównie belony, trocie wędrowne, flądry i dorsze a także ryby słodkowodne zamieszkujące Bałtyk – jak płocie czy leszcze).
Wśród wędkarzy muchowych szeroko rozpowszechniona jest metoda catch & release czyli wypuszczanie złowionych ryb z powrotem do wody . Stosuje się przy tym mniej szkodliwe dla ryb haczyki bezzadziorowe oraz specjalne techniki postępowania ze złowiona rybą, które zwiększają prawdopodobieństwo jej przeżycia po wypuszczeniu. W wielu krajach wędkarze muchowi zrzeszają się w federacje działające na rzecz ochrony i restytucji wód stanowiących naturalne siedlisko ryb łososiowatych.
Linki zewnętrzne
W wędkarstwie główka jigowa to element uzbrojenia dla sztucznych przynęt wędkarskich: kogutów; twisterów, ripperów i ich pochodnych. Składa się z odpowiednio wyprofilowanego haczyka z oczkiem. Poniżej strefy mocowania znajduje się ołowiany element z wyraźnie wyodrębnionym balastem (kula) i zapobiegający zsuwaniu się gumowej przynęty z haczyka - zadzior.
Dość częstym zabiegiem wobec główek jigowych przez wędkarzy jest odpowiednie oszlifowanie ołowianej kuli mające na celu nadać bardziej dynamiczną pracę zestawu w wodzie. Powstało wiele modyfikacji, wzorowanych na innych typach przynęt: główka jigowa z ołowianym sterem takim jak przy woblerach.
Casting (z angielskiego: rzut, rzucanie; wymowa: kasting ) - dyscyplina sportowa, wędkarstwo rzutowe.
Polega na rzucaniu lekką muszką lub ciężarkiem do celu jakim są tarcze. Ocenie podlega celność lub odległość wykonywanych rzutów. Jest dyscypliną, w której wykorzystuje się najważniejsze techniki wędkarskie: muchową i spinningową.
Casting wywodzi się z amatorskiego połowu ryb. Początki dyscypliny: w Europie od końca XIX wieku; w Polsce od 1950 roku, od czasu założenia Polskiego Związku Wędkarskiego. Zawody rozgrywane są w kategorii kobiet i mężczyzn.
W kategorii kobiet rozgrywa się wieloboje składające się z 7 konkurencji, a w kategorii mężczyzn z 9 konkurencji.
Konkurencje Castingu dzielą się na:
Znani zawodnicy
Linki zewnętrzne
Polski Związek Wędkarski (PZW) - polskie stowarzyszenie miłośników wędkarstwa. Strukturę organizacyjną Związku tworzą koła i okręgi Związku, jako jednostki terenowe.
Dokumentem uprawniającym do połowu na wodach PZW jest karta wędkarska oraz legitymacja z opłaconymi, odpowiednimi do rodzaju łowiska i wieku wędkarza, składkami przeznaczanymi m.in. na zarybianie zbiorników wodnych należących do PZW.
Zakres działań podejmowanych przez PZW dotyczy
Zobacz też
Linki zewnętrzne
